22 jan Angst & Verlangen

Je kent het vast wel. Dat gevoel dat je iets nieuws gaat doen. Je hart slaat een slag over, een golf van spanning in je buik. Je denkt: ‘ah dat zou gaaf zijn! Meteen gevolgd door: dat ga ik niet doen hoor!‘ Je kunt je niet voorstellen hoe vaak wij deze gevoelens en gedachten hebben gehad in de afgelopen vijf jaar op weg naar een andere levensstijl. Op weg naar ontslag nemen. Op weg naar voor onszelf beginnen. Op weg naar een ticket boeken. Op weg naar de eerste klant zonder dat je spaans spreekt. Op weg naar het eerste ritje in de Volkswagen bus door de middle of nowhere. Op weg naar India voor een opdracht. En iedere keer zit die angst vast aan een verlangen: Ik wil zo graag meer vrijheid, ik wil zo graag zelf bepalen waar ik aan werk en voor wie, ik wil zo graag het gevoel ervaren dat ik leef, ik wil een andere kijk op de wereld ontwikkelen.

Wanneer je ergens bang voor bent krijg je automatisch de neiging om te vluchten of te verlammen. Je wilt het liefst zo weinig mogelijk te maken hebben met je angst, omdat het geen prettig gevoel is. We leren om dat gevoel te vermijden. Je kunt angst sterk voelen voor de meest normale, op het oog niet-enge dingen, zoals het geven van een presentatie of op een lege dansvloer stappen en beginnen met dansen. Je voelt op zo’n moment een angst, voor het onzekere, voor wat andere mensen van je vinden, over hoe je eruit ziet, hoe je overkomt. Een angst voor het niet meer hebben van de controle. Als je dan toch op die dansvloer stapt kun je niet meer denken aan de angst, want dat verlamt je dan nog een keer. Eenmaal begonnen, blijf je dansen, je steekt mensen aan. De eerste stapt de dansvloer op en begint met je mee te dansen. Wat een ongelofelijk gaaf gevoel is dat! Je hebt iemand geïnspireerd om ook te gaan dansen! Een groot gevoel van voldoening komt over je heen, een groot gevoel dat je lééft en er bent.

Dit voorbeeld van de dansvloer, is het verhaal van Martijn, één van de filmmakers die tussen november 2016 en februari 2017 met ons meereisde van Mexico naar Costa Rica voor zijn documentaire ‘Achter de Horizon‘. Tijdens deze reis verkende hij de grenzen tussen angst en verlangen. Martijn staat daar aan de rand van die dansvloer. Hij dreigt door angst te worden overmand, hij wil heel graag dansen maar hij heeft absoluut geen zin om voor al die mensen voor lul te staan. Hij heeft al zeker drie kwartier gewacht tot er iemand anders eerst ging dansen en dat stemmetje in zijn hoofd zegt: ‘ga nou‘. En zijn angst zegt: ‘neehee‘. En dan toch doen. Bekijk het filmpje hieronder en zie wat er gebeurt.

 

 

De volgende visualisatie techniek heeft mij, Diana, al zo vaak geholpen toch dat podium op te stappen, zoals op de foto hierboven: een workshop leiden in het Spaans (*krijgt het weer warm..) Het is eén van mijn angsten: bang dat ik bevries, dat ik vergeet wat ik wil gaan zeggen, dat ik de woorden niet weet, fouten maak en dan afga als een gieter. Het verlangen dat daarbij hoort is dat ik het cadeau dat ik in me heb, mijn talenten, mijn kennis, mijn passie heb te geven. Dat ik gehoord en gezien wil worden, dat ik een vrouw van weinig woorden ben maar áls ik iets zeg, verlang ik ernaar dat mensen luisteren.

Vlak voor ik het podium op stap voor die workshop hierboven (of wat dan ook ga doen waar ik klotsoksels en zweethandjes van krijgt), ga ik het contact tussen mijzelf en het hier en nu herstellen, ik ga mezelf uit mijn hoofd halen. Angst zit immers in mijn hoofd en wordt gevoed door gedachten. Hoe meer ik me laat beïnvloeden door die gedachten, hoe harder ik verlam. Ik voel de stevigheid die mijn voeten me op de vloer geven en kom terug bij mezelf. Ik concentreer me op mijn ademhaling, op het op een neer gaan van mijn buik. Ik voel de gespannen spieren in mijn lichaam, in mijn buik en laat ze bewust los. Ik blijf me concentreren op die ademhaling. Diepe buik ademhaling. Door uit mijn hoofd te gaan, neemt de angst af en krijg ik weer meer controle. (In het begin zul je steeds terugschieten. Dat is niet erg, gewoon nog een keer proberen).

Ik sta daar nog steeds in de coulissen te wachten tot ik mag. Ik ben weer in het hier en nu en mijn gedachten zijn minder overheersend. Ik ben niet meer aan het nadenken over hoe eng het is. Ik ga als toeschouwer naar mezelf luisteren. Ik ben niet die gedachten en dus ook niet die angstige emotie. Ik stel me voor dat ik in de branding sta van een woeste zee. Hoe woest hangt af van de sterkte van mijn emoties. Voor de workshop hierboven was het windkracht tien met een springvloed. De kracht van de zee is bedreigend en ik dreig weggespoeld te worden. Ik ben doodsbang voor dat podium.. Voor die mensen. Ik voel de angst tot in mijn tenen! Ik doe vervolgens een stapje terug naar ondieper water, net zolang tot de zee me niet meer kan wegspoelen. Dan kijk ik naar mijn voeten en zie dat de zee om me heen stroomt en mij laat staan. Ik voel de kracht in mezelf en ben trots dat ik ben blijven staan. Ik blijf daar staan tot het weer eb wordt en de zee zich terugtrekt. Ik wiebel met mijn tenen in mijn schoenen, ik draai snel een rondje om mijn as: ik sta er nog! En dan stap ik letterlijk naar voren dat podium op, die dansvloer op, dat kantoor binnen, de kamer van koophandel binnen, wat je dan ook gaat doen. Ik heb mijn angst gebruikt om mezelf te beschermen en mezelf er zover van teruggetrokken dat het me niet meer bedreigde, om vervolgens geduldig te wachten tot de angst was uitgewoed en het tóch te doen!

En Martijn? Die gebruikte zijn angst ook om zijn verlangen te verkennen, wachtte tot het angstgevoel was weggeëbt, voelde zich sterk en stapte de dansvloer op! En wat een gevoel van voldoening gaf dat, hij heeft het er nu nog over! Een reismoment met een grote impact op hemzelf en de keuzes die hij daarna maakte.

Zo heeft iedere angst een verlangen. Als je dat onderzoekt, weet ik zeker, uit ervaring, dat het je richting geeft.

Diana Vermeij
diana.vermeij@gmail.com

Diana realiseerde zich tijdens haar corporate baan dat ze wel heel veel tijd en energie inruilde voor (veel) geld en dat dat haar niet echt gelukkiger maakte. Ze nam ontslag en begon voor zichzelf. Samen met Steven vertrok ze in 2011 uit Nederland en ze werkt nu vanuit Centraal Amerika als lifestyle coach en website ontwikkelaar.

1Reactie
  • Simone Swinkels
    Geplaatst op 20:45h, 22 januari

    Wat ben ik trots op mijn zoon,die de dansvloer toch maar opgaat! Die zijn passie volgt. Fantastisch!