10 sep Kiezen voor iets anders..
hoe doe je dat?

Deze week ontvingen we een van de mooiste emails uit de geschiedenis van Wonderlijk Werken van een van onze blog lezeressen. Het heeft me de hele week al beziggehouden en graag zou ik met jullie willen delen op welke manier onze lezeres ons inspireerde en tot denken aanzette. Wij filosofeerden tijdens een heerlijk lang ontbijt over de vraag: hoe maken wij eigenlijk keuzes, nu op dit moment? Hoe maakten wij keuzes toen we net ontslag hadden genomen? Hoe weten wij iets ‘zeker’?

Het mailtje dat we ontvingen ging over dat je altijd een keuze hebt en over hoe je een manier kunt vinden om te kiezen voor iets dat bij je past. Kiezen bij ons begint en begon meestal met een intentie, een wens, een gevoel dat vanbinnen met mij/ons meeloopt en er altijd is. Dat gevoel zoekt een weg naar realisatie. Soms loop je er maanden mee rond. Soms handel je er sneller naar. Hoe sterker dat gevoel is, hoe ‘zekerder’ je weet dat je het echt wilt. Steven en ik noemen dat het ‘Wat als ik nou eens…’ gevoel.

Niet ‘wat als…’, maar ‘wat als ik nou eens…’.

Als je jezelf de ‘wat als…‘ vraag stelt, zijn wij mensen nu nogal eens geneigd er een beer-op-de-weg achter te plakken waardoor je handelen bevriest en stil komt te liggen. (wat als… ik nu iets kies en het is het toch niet?)

Bij de vraag ‘wat als ik nu eens…’ verleidt de manier waarop de vraag is gesteld ons om onze eigen kracht erin te leggen. Het dwingt ons vanuit onszelf en onze eigen mogelijkheden te redeneren. Het stimuleert ons achter dat zinnetje een experiment, een proefballonnetje, iets heel kleins of wat groters te plakken dat we een keer willen proberen. Kijken of we het leuk vinden, of het lukt.

Een experiment kan per definitie nooit mislukken (je leert altijd iets, er is altijd een nieuw inzicht na een experiment). Heel fijne manier van kijken, vooral als je perfectionisme in je aard hebt. Ik, Diana, herken dat heel erg. Er mocht bij mij nooit iets mislukken, dat is me tijdens mijn studerende leven maar ook mijn werkende leven vrij duidelijk geleerd. Je mag geen fouten maken, het mag niet mislukken, dat is slecht, je valt dan terug, je kunt het niet aan, je bent niet goed genoeg.. Terwijl een experiment, mij in ieder geval, de (mentale) vrijheid gaf en geeft nieuwe dingen te proberen, zonder dat ik bang hoef te zijn dat het zal mislukken!

Nadat ik ontslag had genomen van mijn baan in 2009, zat ik zo vast in het ‘zeker moeten weten wat je wilt’ en ‘geen fouten mogen maken’ dat ik absoluut geen centimeter verder kwam. Ik wist gewoon niet wat ik dan wel wilde doen. Ik bleef rondjes draaien in de context die ik altijd heb gekend: sector, type baan, werkgever. Als ik wat had bedacht dat me leuk leek om te doen, bevroor ik iedere keer. (stemmetje in mijn hoofd, aapje op mijn schouder dat dan zei: lukt toch niet, heb je geen geld voor, wie zit daar nu op te wachten, is niet geschikt om je werk van te maken..) Het ‘wat als ik nu eens..’ was de manier waarop ik stapje voor stapje begon te ontdekken. En het begon voor mij met een ienieminie stapje.

‘Wat als ik nu eens..

… iemand opzoek op Twitter die in hetzelfde vakgebied werkt als waar ik in wil gaan werken?’

… die persoon ga volgen en een keer een berichtje stuur om koffie te gaan drinken?

… naar een borrel in Amsterdam ga van (internet) ondernemers?

… probeer een website te maken in WordPress?

en zo werden de experimenten steeds wat groter. Steven leerde me de kracht van ‘ja! en..’ Als je een ‘wat als ik nu eens’ experiment bedenkt mag je alleen ‘ja, en..’ zeggen en geen ‘ja, maar..’ Je mag er alleen maar op voortbouwen, het niet weer afbreken met de zoveelste reden waarom je iets niet zou kunnen.

Experiment na experiment, durfde ik uit mijn schulp te kruipen want ik kreeg zoveel positieve reacties op mijn ideeën en op de creatieve, ondernemende kant van Diana die ik meer liet zien.

totdat Steven, na ruim een jaar experimenteren en uit de schulp kruipen, zei: ‘wat is er eigenlijk met onze reis dromen gebeurd? Waarom staan die eigenlijk in de koelkast?‘ En:

Wat als we nu eens… een jaar op reis gaan en op afstand werken voor (een aantal van) onze Nederlandse klanten?

Dat was in 2011. Alle lampjes gingen op groen. Dit voelt goed! Dit is het!! Dit gaan we doen!

Het voelt zo goed, dat we anno 2015 nog steeds onderweg zijn. Het is nog steeds een experiment.

We blijven het een experiment noemen omdat we flexibel van geest zullen moeten blijven om anders te kunnen kiezen als de situatie zich voordoet. Je kunt een experiment altijd aanpassen, anders inrichten. Zodra één van ons geen ‘Heck yes!’ gevoel meer heeft over het experiment of een aspect van het experiment, als de groene lampjes op oranje dreigen te gaan, praten we daarover en handelen we naar de inzichten die we daarvan krijgen. Kijk voor meer ‘Heck yes’ bij het nemen van beslissingen en maken van keuzes eens naar dit filmpje van Derek Sivers.

Het deed mij tot inzicht komen dat kiezen (per definitie) niet voor altijd is (een overtuiging die ik heel lang gehad heb en die vooral de perfectionistische Diana goed lag).

Het is als dat dansen uit dat filmpje waar ik naar verwijs in het eerdere blog over loslaten, daar denk ik dan iedere keer aan. Je weet vooraf niet waar je voeten gaan uitkomen op de dansvloer (= mensen zijn dynamisch, telkens veranderend, de dans past zich aan aan je dromen, intenties en fase in je leven), en je mag blijven dansen (= experimenteren, nieuwe dingen die verstopt zitten in jezelf uitproberen) zolang er muziek klinkt (= jij het naar je zin hebt en geluk ervaart).

Je kunt altijd keuzes maken die je dichter brengt bij het soort leven dat je voor je ziet, waar je van droomt. Gebruik de vraag ‘Wat als ik nou eens…‘ om te beginnen met ontdekken wat je leuk vind, waar je energie van krijgt. Maak het niet te groot, houd het simpel en ga het dan ook echt een keer uitproberen. Duw jezelf uit die comfort zone die je om jezelf heen hebt gebouwd: de manieren waarop je dingen doet, je gewoonten die je hebt opgebouwd zijn dingen die te veranderen zijn. Dat zijn ook de keuzes die je maakt om iets wel of niet te doen of te blijven doen, iedere dag weer.

Diana Vermeij
diana.vermeij@gmail.com

Diana realiseerde zich tijdens haar corporate baan dat ze wel heel veel tijd en energie inruilde voor (veel) geld en dat dat haar niet echt gelukkiger maakte. Ze nam ontslag en begon voor zichzelf. Samen met Steven vertrok ze in 2011 uit Nederland en ze werkt nu vanuit Centraal Amerika als lifestyle coach en website ontwikkelaar.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.