minimalism - my VW closet - digitalnomadz.nl

04 sep Minimalisme: waarom ‘ontspullen’?

Kun je je voorstellen dat alle kleding die je bezit in dit smalle kastje moet passen? Op het onderste plankje alleen he? Het bovenste plankje is de kleding van Steven, het onderste plankje van mij, Diana. Dat ieniemienie kledingkastje en het leven in een ieniemienie Volkswagenbusje is minimalisme pur sang. Deze post gaat over de kracht die het geeft zo weinig mogelijk te bezitten. 

Voordat wij aan deze hele reis begonnen in 2011, was ik me eigenlijk niet echt bewust van het feit dat spullen een belangrijk deel van mijn leven uitmaakten. Ik had nu eenmaal spullen, net als iedere andere ziel. Spullen kopen hoorde bij mijn wekelijkse bezigheden. Ik kocht regelmatig iets ‘leuks‘ voor in huis, leuke kaarsjes op een creatief dienblad, een nieuw dekbed overtrek of nieuwe kussentjes op de bank. Iedere week een lekker bosje bloemen op de tafel. Als het kerst werd, het huis in kerstsfeer. Gezellig. Met kleding ging het eigenlijk hetzelfde. Als ik iets leuks zag, kocht ik het. Schoenen waren het enige dat ik echt verzamelde: sneakers, laarzen, enkellaarsjes, veterschoentjes, slippers en instappers, sportschoenen passend bij verschillende outfits. Ook alle oude, gedragen schoenen bewaarde ik. Je kunt je wellicht voorstellen hoe die schoenen kast eruit zag. Dat past bij lange na niet in een Volkswagen bus! In 2011 besloten wij op reis te gaan en ons te ontdoen van alle spullen die we in de jaren hadden verzameld. Al mijn bezittingen moesten in 1 tas passen. En die tas mocht niet meer wegen dan 20kg. We schreven al eerder over de dag dat we afscheid namen van al onze bezittingen. Sinds dat moment is onze beider verhouding tot spullen en spullen kopen als wekelijkse bezigheid compleet op z’n op gezet.

Ik had verwacht dat ik de hele tijd in dezelfde kleding zou lopen. Dat ik mijn kleding na een paar maanden echt spuugzat zou zijn. De spulletjes die ik in mijn backpack had gestopt mochten dan misschien beperkt zijn in aantal, ik had ze wel goed uitgezocht op combinaties. Het viel me reuze mee hoe saai ik mijn ‘kledingkast‘ vond na zes maanden. Sterker nog, ik kwam tot de ontdekking dat ik maar 20% van wat er in mijn tas lag echt aanhad. Waarom zou ik die 80% dan houden? Mijn stapeltje kleding begon uit te dunnen. Ik nam weer afscheid van dingen die ik toch nooit aanhad of die ik ‘voor de zekerheid’ hield. Nu in de zomer van 2015, vertrekken we weer uit Nederland naar Mexico en delen Steven en ik een 30 liter tas voor onze kleding, schoenen en toiletspullen. Armoede? of rijkdom? Voor ons het laatste.

Minimalisme geeft me het gevoel dat ik rijk leef in plaats van rijk ben.

Ik heb het ontspullen denk ik nodig gehad om te ontdekken wie er echt onder die kleding, die schoenen en die make-up zit. Ik heb het ontspullen nodig gehad omdat ik mijn persoon vastknoopte aan spullen en kleding. Wie ik was, dat werd bepaald door wat ik uitstraalde met wat ik aanhad, wat ik bezat en hoe vaak ik op vakantie ging. Wie je bent, wordt inderdaad bepaald door wat je uitstraalt. Het punt is dat die kleding, de spullen die er in huis of in je camper staan er wat mij betreft helemaal los van staan, waar het om gaat zit van binnen. Ik ben niet mijn kleding. Ik ben niet mijn make-up. Ik ben niet mijn hippe sneakers. Ik ben niet de (wereld) reis die ik maak. Ik ben de gesprekken die ik voer. Ik ben de aandacht die ik heb voor familie, vrienden . Ik ben de tijd en de aandacht die ik schenk aan mensen om me heen en aan hen die ik ontmoet op mijn reizen. Ik ben wat ik voor anderen doe en beteken. Dát is hetgeen wat men hopelijk van mij onthoudt als ik er niet meer ben. Niet mijn hippe sneakers of een uitpuilende kledingkast.

En tuurlijk, je kunt veel voor mensen betekenen en toch een uitpuilende kledingkast of mooi ingericht thuis hebben met veel spullen erin. En ik vind het ook weleens leuk om de stad in te gaan om te shoppen. Het gaat om de bewuste keuze maken. Waar spendeer ik mijn energie aan? Ga ik de stad in om iets te zoeken wat ik kan kopen, of ga ik op de koffie bij oma? Waar spendeer ik mijn geld aan? In het zeldzame geval dát ik dan iets koop in de stad, is het iets dat waarde heeft. Iets dat het verdient in mijn leven te zijn. Iets waar ik niet zonder kan. ‘Heb ik dit echt nodig?‘ vraag ik mezelf dan als ik voor de spiegel sta of staar naar hetgeen ik in mijn handen heb. ‘Nee, eigenlijk niet‘, is dan meestal het antwoord dat ik mezelf moet geven. Ik neem me voor om regelmatig naar de foto boven deze post te kijken als ik koopdrang voel de etalages voorbijlopend.

Ik heb niet zoveel nodig. Ik heb het al. Hier van binnen. Het is het belangrijkste bezit dat je ooit zult hebben: je gezondheid, je energie, je aandacht, je aanwezigheid.

Everything-That-Remains-Joshua-Fields-Millburn-Book-Cover1Wil je meer lezen over dit onderwerp? Over het effect van spullen op je leven en wat ontspullen jou persoonlijk kan brengen? Pak dan eens een momentje om een goed boek over minimalisme te lezen: Everything that remains kun je bij ons lenen.

 

 

volg-je-hartWil je er zelf mee aan de slag? Tijdens onze online en offline trainingen komen de onderwerpen geld, bezit, ontspullen, werk en tijd uitgebreid aan bod. De invulling van die concepten zijn de bouwblokken van een leven op je eigen voorwaarden. Tussen maart en juni 2016 staat er een spetterend trainingsprogramma van Wonderlijk Werken voor je klaar in Nederland! Je kunt tot die tijd uiteraard online bij ons terecht! Kijk maar eens hier voor een inspirerende online training ‘Volg je Hart‘.

Diana Vermeij
diana.vermeij@gmail.com

Diana realiseerde zich tijdens haar corporate baan dat ze wel heel veel tijd en energie inruilde voor (veel) geld en dat dat haar niet echt gelukkiger maakte. Ze nam ontslag en begon voor zichzelf. Samen met Steven vertrok ze in 2011 uit Nederland en ze werkt nu vanuit Centraal Amerika als lifestyle coach en website ontwikkelaar.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.