Als ik straks met pensioen ben..

Dit gastblog is geschreven door Amy, deelneemster aan ons Digital Nomad Programma. We vroegen haar: wat betekent tijd voor jou? We vonden haar ingezonden tekst zo mooi dat we haar hebben gevraagd of we het mochten delen. En dat mocht:)

Als ik straks met pensioen ben

Tekst: Amy Verspaandonk

Tijd lijkt een steeds grotere rol te gaan spelen in ons leven, of beter gezegd, het gebrek eraan. Ik hoor het steeds vaker om me heen en zo geldt het ook voor mijzelf. Nooit eerder was ik zoveel bezig met tijd, plannen, takenlijstjes afwerken waar geen eind aan lijkt te komen, stress om op tijd te komen op afspraken, op mijn werk. ‘s Ochtends vroeg de wekker en vervolgens weer haasten om de trein op tijd te halen. Op het werk draait alles om tijd, planning en deadlines. Wat ook weer de nodige stress oplevert. En als het dan 17.00u is, als een speer naar huis want nog zoveel te doen, maar beperkte tijd, want ik moet weer vroeg naar bed. Te weinig uren in een dag, vastzittende spieren in mijn nek, hoofdpijn, chronisch slaaptekort en ga zo maar door.

De klok is dus erg belangrijk in mijn dagelijks leven, meer dan me lief is. En zo ongeveer alles is vooraf ingepland. Mijn weekenden voor de komende twee maanden zijn alweer bijna volgepland. Tijd bepaalt voor een heel groot deel de beslissingen die ik maak. Mijn sociaal leven even op een lager pitje zetten omdat ik te druk ben met werk, fotografie opleiding, mindfulness (hoe ironisch), digital nomad traject en zoveel meer. Even snel ‘n simpele maaltijd in elkaar draaien, want geen tijd om uitgebreid te koken. Ik zou graag wat meer quality time willen met mijn vriend, maar mijn vrije tijd lijkt zo schaars op dit moment. Mijn vrienden zie ik niet zo vaak als dat ik eigenlijk zou willen, want er is zo weinig tijd. We worden meegesleurd door de opgefokte  maatschappij waarin we leven.

Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. “Als ik straks met pensioen ben dan ga ik dingen als tekenen en schilderen weer oppakken, lekker tuinieren en wat vaker genieten van weekendjes weg, want nu heb ik daar geen tijd voor”. Erg genoeg heeft mijn moeder haar pensioen nooit mogen halen, op 60-jarige leeftijd overleed ze aan kanker. Mijn vader bleef alleen achter en probeerde er het beste van te maken. Na 2,5 jaar ging hij weer voorzichtig nadenken over de toekomst, plannen maken, en zag het leven weer wat positiever in. Tot er bij hem een paar maanden later blaaskanker werd geconstateerd. Na een jaar lang chemo bleken er toch uitzaaiingen te zijn, de pijn was ondragelijk en uiteindelijk koos hij voor euthanasie. Op 66-jarige leeftijd.

Ik wil nu leven

Dit alles maakt dat ‘t begrip ‘tijd’, voor mij, nog meer lading heeft gekregen. Ik wil NU leven, NU de dingen doen die mij gelukkig maken. Niks uitstellen, niet wachten tot mijn pensioen. En ook al ben ik nog maar 37, ik voel de druk. Ik heb mezelf amper de tijd gegeven het verlies van mijn ouders te verwerken. Ik stort me volledig op het anders inrichten van mijn leven. Alsof ik in een sneltrein ben gestapt die maar door en door en door raast. In een veel te belachelijk hoog tempo. Ik besef ook dat ik dit gejaagde leventje voor n groot deel zelf in de hand heb, maar ik ben niet meer te stoppen.

Hoe gek ‘t ook klinkt, deze nare gebeurtenissen hebben mij ook veel positieve dingen gebracht. Ik heb mezelf beter leren kennen, ik weet steeds beter wat ik wil en belangrijk vind. Ik kom steeds dichter tot de kern. Ik heb zelf de controle over mijn leven. En dat voelde ik maar al te goed toen ik een maand geleden mijn baan heb opgezegd, ík sta nu aan het roer en niemand anders. En ik hoop dat als ik mijn laatste maand in loondienst erop heb zitten, ik de tijd kan gebruiken om de dingen beter te doseren en relaxter in het leven te staan. Tijd voor verandering dus.

Is het voor jou misschien ook tijd voor verandering? En wil je niet wachten tot je pensioen? Lees dan eens verder over het minipensioen🙂

Diana Vermeij
diana.vermeij@gmail.com

Diana realiseerde zich tijdens haar corporate baan dat ze wel heel veel tijd en energie inruilde voor (veel) geld en dat dat haar niet echt gelukkiger maakte. Ze nam ontslag en begon voor zichzelf. Samen met Steven vertrok ze in 2011 uit Nederland en ze werkt nu vanuit Centraal Amerika als lifestyle coach en website ontwikkelaar.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.