Als je dit leest word je gelukkig

Man, wat ben ik druk geweest de afgelopen maand! Vier trainingsdagen in de week, vier weken achterelkaar, 4000 kilometer file en reistijd, een strakke deadline voor het aanleveren van een hele berg materiaal, en her en der nog wat (niet belangrijke, maar wel) urgente verzoekjes van anderen.

Daar is niets mis mee, tenzij je een hoogzwangere vrouw en een volop springende, klauterende en huppelende dochter van 13 maanden thuis hebt. Die zouden het ook best fijn vinden als man en papa eens thuis is. Ja, ik was wel in huis, maar ik was niet thuis. Geen idee waar ik wel was eigenlijk. Nou, eerlijk gezegd weet ik dat wel: Bij die deadlines, mijn mailbox, mijn iPhone, de dag van morgen en overmorgen. Maar zeker niet thuis. En het thuisfront maar aandacht vragen! “Hallo… contact?”

Ik hoor het mij nog zeggen: “Laat mij nou eens even met rust! Ik moet eerst even dit afmaken, dan heb ik rust en aandacht.”

Hmm…

Een paar jaar geleden deed ik volgens mij exact hetzelfde, maar dan op grote schaal. Mijn hoofd vertelde mij: Als ik dát diploma heb, krijg ik zekerheid. Als ik díe baan hebt, heb ik het gemaakt. Als ik dát heb afgemaakt, kan ik ontspannen. Als ik dát heb bereikt, voel ik mij goed. Als ik nu spaar, kan ik het straks uitgeven aan leuke dingen. Ik investeer nu en het echte genieten komt daarna wel…

Uitstelgeluk.

Puur uitstelgeluk. Meer kan ik er niet van maken. Ik speelde de Excuus Truus. Simpelweg omdat het mij niet lukte om te doen wat ik eigenlijk wilde. Ik wist ook niet wat ik wilde. Ja, een goede baan ergens hoog in een boom geeft mij zekerheid. En dat is belangrijk, dacht ik. En als ik eenmaal manager ben, dan is mijn werk leuk en ben ik geslaagd. Volgens de maatschappij althans…

Nu begrijp ik: Hoe kun je nu weten wat je straks leuk vindt? Dat kun je nooit weten, dus dan kan je maar beter nu doen wat je nu leuk vindt, toch? Ik zag het beeld voor me dat ik mijzelf jarenlang op die vervelende, maatschappelijke ladder omhoog had geduwd, gesleept en geklauterd, ik vervolgens op die plek zat die ik dacht te willen, en er totaal geen zak aan blijkt te zijn. De klim was niet leuk en het uitzicht op het einde ook niet. En onderweg de ladder was ik ook nog eens mijzelf verloren. Dat nooit! En toen heb ik mijn leven omgegooid. Fuck de Ladder, ik ga doen wat ik nu leuk vind.

En daar tref ik nu mijn volgende uitdaging: Uitstelgeluk. Meer kan ik er niet van maken. Er is geen als-dan ontspanning, er is geen als-dan aandacht, er is geen als-dan genieten, er is geen als-dan geluk. De ware uitdaging is volgens mij genieten in het als! Niet ontspannen na het haasten, maar ontspannen in het haasten. Niet genieten na de bevalling, maar genieten van de zwangerschap. Geen aandacht na de deadlines, maar aandacht én de deadlines. Geen morgen, maar vandaag. Geen straks, maar nu.

Dat vind ik soms hartstikke moeilijk, om eerlijk te zijn. En mijn hoofd kan daar ook niet altijd bij. Hmm, misschien is dat ook wel het grote probleem?

Wees gerust: Er is altijd een excuus om niet te hoeven doen wat je eigenlijk wilt. Je hoeft echt niet bang te zijn dat je geen excuus kunt vinden, dat komt helemaal goed. En je kunt het altijd uitstellen natuurlijk. Maar ja, wie geeft jou de garantie dat er straks niet weer iets op je pad komt dat je écht even eerst moet doen, voordat je… Juist. En wees gerust: Jij kunt niemand de schuld geven van het feit dat jij nu niet gelukkig ben, hè?! Daar kies je zelf voor.

En pas op! De tijd vliegt. Voor je het weet ben je 65. En daar zit je dan, met je dikke bankrekening, je gehaalde deadlines, je eigen ladder. En je zwarte gat. Oeps, 40 jaar de verkeerde ladder beklommen! “Ah, pensioen. Eindelijk! Nu kan ik genieten. Hoe doe ik dat eigenlijk? Wat is dat voor mij eigenlijk? Enne… waar is iedereen?”

We zijn ons hele leven bezig gelukkig te worden, dat we vergeten bezig te zijn met gelukkig te zijn.

Volgens mij is er maar één doel in ieders leven: Nu gelukkig zijn. Genieten. Nu.
Ik geloof steeds meer dat dat het enige is dat we hier te doen hebben. Dat jij hier te doen hebt. Dat ik hier te doen heb. Don’t worry, be happy. Het zou zomaar de enige waarheid kunnen zijn.

Dus neem jezelf eens serieus, en geloof nooit meer in de titel van deze blog. Van uitstel komt afstel. Vraag jezelf af: Wat wil ik nu? Wat is nu belangrijk voor mij? Wie zijn nu belangrijk voor mij? En, bovenal: Hoe kan ik nu gelukkig zijn?

En mocht je daar eerst iets anders voor moeten doen, denk dan eens aan het volgende.
Het heden is het verleden van de toekomst. Hoe zorg jij er nu voor dat je straks een mooi verhaal over toen kunst vertellen?

Veel geluk!

dit blog is met toestemming van de schrijver gekopieerd van zwakhals.wordpress.com. We vonden het zo inspirerend en goed passen bij Wonderlijk Werken dat het hier gepost hebben.

Diana Vermeij
diana.vermeij@gmail.com

Diana realiseerde zich tijdens haar corporate baan dat ze wel heel veel tijd en energie inruilde voor (veel) geld en dat dat haar niet echt gelukkiger maakte. Ze nam ontslag en begon voor zichzelf. Samen met Steven vertrok ze in 2011 uit Nederland en ze werkt nu vanuit Centraal Amerika als lifestyle coach en website ontwikkelaar.