Nooit meer werken voor een baas

Niet materialistisch opgevoed.
Mijn broer en ik zijn opgegroeid in een doodgewoon arbeidersgezin. Waarin mijn ouders voldoende geld verdiende om rond te kunnen komen, op vakantie te gaan dichtbij huis en samen leuke dingen te ondernemen. Ik kreeg zakgeld en later kleedgeld, ze hebben me geleerd goed en verstandig met geld om te gaan. Mijn ouders hebben naar ik weet nooit geldzorgen gehad. We woonden in een eenvoudige tussenwoning, mijn vader was schilder en mijn moeder administratief medewerkster. Ik ben niet opgegroeid met materialisme en iets wat mijn ouders me altijd hebben meegegeven is dat geld niet gelukkig maakt.

Op mijn 14e moest ik een baantje gaan zoeken om mijn eigen geld te verdienen. Ik ging werken als afwasser in de keuken van een restaurant, en later als serveerster bij de bowlingbaan. Het geld wat ik met deze baantjes verdiende ging dan vaak voor een gedeelte op aan uitgaan en kleding en daarnaast zette ik een gedeelte apart om te sparen.

Het leed dat 40-urige werkweek heet.
Nadat ik mijn studie had afgerond aan het Grafisch Lyceum, ging ik op zoek naar mijn allereerste fulltime baan. In de 12 jaren die daarop volgde draaide ik 40-urige werkweken, bij verschillende bedrijven. Maar zelfs na al die jaren kon ik er maar niet aan wennen. Altijd bleef die gedachte aan me knagen, zijn we hier nu werkelijk voor op de wereld gezet? Om 40 uur per week op kantoor door te brengen, je collega’s vaker te zien dan je familie en vrienden, altijd maar uit kijken naar de weekenden, maar 24 vakantiedagen in een jaar, die je zorgvuldig in moet plannen want voor je het weet zit je alweer door je vrije dagen heen.

Wanneer deze gedachtestroom weer eens voorbij kwam frustreerde het me, het maakte me triestig. En dat gevoel werd door de jaren heen alsmaar sterker. Hoe kon ik hier aan ontsnappen? De huur moest immers betaald worden, ik moest boodschappen kunnen blijven doen en wat extra’s voor een terrasje, een avondje stappen of vakantie kon ik toch ook niet missen.

Een dagje minder werken, ik dacht er steeds vaker aan, wat zou dat heerlijk zijn. Maar het zou ook een flinke hap uit mijn salaris zijn. Ik zette al mijn uitgaven op een rijtje en ging eens kijken wat ik kon schrappen, of waar ik op kon bezuinigen om misschien toch de stap te kunnen zetten naar minder werken. Uiteindelijk besloot ik van een 40-urige naar een 36-urige werkweek te gaan, zodat ik om de week op woensdag vrij zou zijn. Het voelde als een verademing, die woensdag, mijn eigen vrij in te vullen dag.

Minder geld maar meer vrijheid.
Die ene vrije woensdag in de twee weken smaakte al snel naar meer. Een jaar later was ik flink aan het ontspullen gegaan en ik ging mijn uitgaven weer eens opnieuw onder de loep nemen om te kijken of het haalbaar zou zijn om 32 uur te gaan werken in plaats van 36 uur. Ik verkocht spulletjes op marktplaats, overbodige verzekeringen werden stopgezet, ik stapte over naar een goedkopere energieleverancier en zorgverzekeraar. Ik had mijn tv abonnement opgezegd, want ik keek toch nooit. En dus ging ook de tv de deur uit. Ik verkocht mijn auto en ging voortaan met de trein naar mijn werk. De rest kon ik prima met de fiets doen en daarmee bespaarde ik een hoop geld. Zodoende kon ik 4 dagen gaan werken en besefte ik kort daarna dat ik dit eigenlijk al veel eerder had moeten doen. Ik kon nog prima rondkomen en leuke dingen blijven doen en toch was ik weer een stukje dichter bij de vrijheid die ik najaagde. Maar nog steeds niet dicht genoeg.

Doei loondienst, hallo zelfstandig ondernemerschap!
De laatste jaren ben ik steeds meer gaan beseffen dat vrije tijd en ervaringen voor mij zo ontzettend veel belangrijker zijn dan het hebben van veel spullen of geld. Iets wat mijn ouders me van jongs af aan al hebben bijgebracht, maar door het ontspullen, minder geld uitgeven en de stap naar minder werken werd dat besef steeds groter. Geld is voor mij een middel om mijn vaste lasten te betalen en daarnaast de dingen te kunnen bekostigen die voor mij bijdragen aan een gelukkig bestaan. Ik ben bereid veel op te offeren voor mijn vrijheid. En daarom besloot ik uiteindelijk om te stoppen met mijn baan en te kiezen voor de flexibiliteit van het zelf ondernemen, waarin ik mijn eigen werktijden en werkplek kan bepalen. Ik sta nog helemaal aan het begin en vind het super spannend. Soms slaat de paniek toe, ga ik het wel redden? Kan ik straks mijn vaste lasten nog wel betalen? Maar dan denk ik, kom op je leeft maar één keer, jaag je geluk en je dromen na! Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat ik mijn huis moet verkopen? Dat ik terug zou moeten in loondienst? Dat laatste is zeker niet het einde van de wereld, maar vrolijk word ik niet van die gedachte. Dus ga ik er álles aan doen om mijn geluk, vrijheid en dromen na te jagen en nooit meer te hoeven werken voor een baas!

 

Photo door Helloquence van Unsplash

Diana Vermeij
diana.vermeij@gmail.com

Diana realiseerde zich tijdens haar corporate baan dat ze wel heel veel tijd en energie inruilde voor (veel) geld en dat dat haar niet echt gelukkiger maakte. Ze nam ontslag en begon voor zichzelf. Samen met Steven vertrok ze in 2011 uit Nederland en ze werkt nu vanuit Centraal Amerika als lifestyle coach en website ontwikkelaar.