Schiet op, Manon, ontspan!

Hoelang nog tot mijn volgende vergadering? En heb ik daarna voldoende tijd om even een banaantje te eten? Rijd eens door, slome Harrie! Je mag hier 80 hoor, met die Volkswagen! En hoe laat is Nick eigenlijk thuis straks? Dan moet ik nu wel écht alvast boodschappen gaan doen, anders ben ik te laat voor de bestuursvergadering vanavond. Oh en laat ik meteen even mijn agenda checken voor morgen. Heb ik tussendoor wel tijd om even mijn moeder te bellen om haar te feliciteren met haar verjaardag? Laat ik maar even een herinnering in mijn telefoon zetten om 14:05 uur. Dan heb ik wel even 5 minuutjes. En hoe laat is het nu? 21:15 uur. Dan heb ik nog 1 uur om te relaxen voordat ik moet slapen. Opschieten dus! Anders ben ik niet voldoende uitgerust voor de dag van morgen. Even Instagram checken. Hé, is het nu al 21:45? Schiet op Manon, ontspan!

Maar twee keer in de afgelopen week stond de tijd even stil. De geboorte van het kleine meisje Julie die nog haar hele leven tijd heeft, en het sterven van het oude mannetje Gerard die zijn hele leven tijd heeft gehad. Beiden levend in het hier en nu. Hun lichamen vertellen zelf wanneer het moe is of honger heeft. Maar beiden hunkerend naar liefde, warmte en aandacht. Een warme hand strijkt langs hun wangen: ‘Stil maar, ik ben hier’. Geluk en verdriet rollen over mijn wangen.

En ondertussen denk ik aan de man in de grot. De man die de zandloper vasthoud. ‘De Timekeeper’. Zou hij me horen? Of me misschien zelfs zachtjes toespreken? Misschien is hij wel het stemmetje in mijn hoofd. Het stemmetje dat me elke dag verteld dat ik mijn tijd niet moet verdoen. Kiezen voor nú, niet voor later. Leven met de dag. Kiezen voor mezelf, en daarmee voor anderen. Want het zand stroomt altijd door: elke dag, elke minuut en elke seconde. Want wat als ik weer op tijd ‘0’ stond, net als kleine Julie? Wat zou ik dan anders doen? En wat als ik nu, net als Gerard, op tijd ‘100’ zou zijn aangekomen? Waar zou ik dan spijt van hebben gehad?

Vandaag sta ik op een tweesprong. Eigenlijk net als elke andere dag. Het leven omarmen zoals het is, maar mijn eigen keuzes maken. Geen afspraken tussendoor proppen, zodat ik de bestuurder van de Volkswagen verrot moet schelden. Niet stiekem zuchten, omdat mijn moeder een lang verhaal verhaal kwijt moet. Niet met mijn handen door mijn haar, omdat ik gefrustreerd ben door de inbox waar geen einde aan lijkt te komen. Maar wat dan wel? Dat is de vraag. Het antwoord wordt steeds duidelijker. Leven op mijn eigen voorwaarden. Werken wanneer ik daar energie voor heb, of dat nu ’s ochtends om 8:00 uur is of ’s avonds om 10:00 uur. Niet afhankelijk van de agenda’s van anderen, en ook niet van die van mezelf.

Ik wil vandaag weer vanaf ‘0’ beginnen, net als kleine Julie. De wereld herontdekken met een open blik en een schuin glimlachje op mijn gezicht. Elk moment luisteren naar wat mijn lichaam me verteld. Datgene doen waar mijn hart sneller van gaat bonzen. Kijken naar wat mij kippenvel bezorgd. Tegelijk opstaan met de zon, en gaan slapen met de maan. Want: vandaag is de eerste dag van de rest van mijn leven.

——

Dit blog is geschreven door Manon van Gaal, deelneemster aan onze online training Digital Nomad Worden. Met haar toestemming delen we het hier met jou ter inspiratie. Raakt het je? Laat je het Manon dan even weten in de comments? 

Wil je ook graag geprikkeld worden en anders kijken naar zaken als tijd, geld, werk, bezit en reizen? Maak dan eens vrijblijvend een afspraak met ons om te kijken wat we samen kunnen doen.

En wil je graag het boek “the Timekeeper” lenen? Mail ons dan even!

Wil je meer slimme tips over gezond leven en werken ontvangen?Schrijf je dan in:) We geven gave boeken- en filmtips en ook nog af en toe een leuke korting op onze trainingen:)

Gezond zijn, of beter gezegd: zo gezond mogelijk zijn, is cruciaal om te kunnen leven en werken op jouw voorwaarden. De vier belangrijkste vormen van gezondheid zijn volgens ons: fysieke gezondheid, emotionele gezondheid, mentale gezondheid en spirituele gezondheid.

Tags:
,
Steven Zwerink
[email protected]

Steven heeft nog nooit full-time gewerkt en is ook niet van plan dat ooit te gaan doen. Wel reist hij samen met Diana full-time de wereld rond en denkt en schrijft hij veel over thema's als geld, tijd, werk, bezit en ondernemerschap. Dat doet hij op wonderlijkwerken.nl en thewideopenroad.com

4 Reactie's
  • Annemarie
    Geplaatst op 17:06h, 12 november

    Dankjulliewel! Ook heerlijk om met dit 0 punt in gedachten de nieuwe periode na mn betaalde -baan -tijd in te gaan# blijmee XX

  • Dan
    Geplaatst op 12:08h, 13 november

    Hallo Manon, mooi geschreven en heel herkenbaar! Ik ben afgelopen februari opnieuw begonnen bij 0. Heel veel succes en geluk met je nieuwe ‘reis’!

  • Tania Maria
    Geplaatst op 16:53h, 13 november

    Prachtig Manon, mooi verwoord! Vlot geschreven, ik heb met plezier gelezen hoe dat jij de tijd ervaart. Bijzonder dat je bewust bent van de situaties om je heen. Van The TimeKeeper met zijn zandloper. Over de momenten om ons heen die we delen met anderen of afwezig in stress in stress, in gedachten dat we tijd te kort hebben.

    Ja.. wat als tijd niet bestond en we enkel momenten hadden. Om naar de zonsondergang te kijken – de berg op te lopen in aanwezigheid met diegenen die ertoe doen.

    Dankjewel voor je toestemming om dit te delen zodat ik het kon lezen.

  • Maaike
    Geplaatst op 09:26h, 23 november

    Mooi stuk Manon! Hier ook 1 oktober schoonzusje bevallen en afgelopen woensdag hun oma begraven. Een foto met de hand van oma en het handje van de kleine op de voorkant van het kerkboekje is exact wat hierbij past. Het zet je weer even met 2 benen op de grond. Fijn weekend allemaal, geniet en maak tijd voor jezelf! Liefs Maaike

X