Nicole: De 47 jarige vrouw die een enkeltje Mexico boekte en nooit meer naar huis ging

De titel is een klein beetje gepikt, maar daar zal die 100-jarige man die uit het raam klom niet wakker van liggen. Ik geloof dat het nooit te laat is je eigen leven te gaan leiden. In de afgelopen 2 jaar is langzaam het besef gekomen dat als ik gelukkig wil worden, ik mijn eigen leven moet gaan leiden, mijn angsten overboord moet gooien, vanuit mijn passies moet gaan leven en moet gaan experimenteren, ervaren en mijn bucketlist af moet werken. Dus kocht ik een enkeltje Mexico, bestemming Isla Holbox om te gaan “Wonderlijk Werken”.
Nu zit ik hier, voorovergebogen met een kromme rug, laptop tussen mijn benen, 6 uur in de morgen in een huisje in Mexico, op het eiland Holbox. Mijn hele lijf jeukt, doet pijn en is geïrriteerd, mijn benen zitten onder de rode vlekken, mijn voeten zijn opgezwollen en wat het ergste is, dat ik iedere dag zonder sixpack rondloop in mijn bikini omdat ik toch een beetje bruin wil worden. Verder is het een heel mooi eiland, prachtige blauwe zee, mooie kustlijn, heel veel hangmatten, waar je in kunt gaan liggen, slapen chillen of dromen, leuke kleine en gezellige eettentjes waar je de Mexicaanse specialiteiten kan gaan proeven en mooie hotels waar je zittend op het strand of op hun terras kan genieten van de mooie blauwe zee onder het genot van een heerlijke mojito.

Een week is al om van het programma Wonderlijk Werken op location, iedere morgen en avond, zijn er opdrachten, leuk, confronterend, out of the box denkend kom ik tot de ontdekking, dat wat ik in de toekomst wil gaan doen en hoe ik mijn leven wil gaan leiden nog niet zo gek is en het bij mij past. Tussendoor praat ik, eet ik, lees ik, maak ik mijn opdrachten af, start ik een beginnend blogje, trek ik het centrum in om te leren fotograferen met mijn geleende camera en oefen ik de Spaanse taal, doe ik leuke gekke dingen, spring ik s’avonds in het pikkedonker van een pier af en drink ik druipend een vies sterk drankje, met limoen gedoopt in „chilipoeder” en eet ik van die rare nootjes. Smeer ik mijn haren vol met avocado en sta ik bijna iedere morgen heel vroeg op om op het strand te werken aan mijn sixpack, dansend en bezweet met mijn favoriete muziek, loop ik weer richting mijn hutje om onder de douche te springen en al het zand en zweet van mijn bijna afgetrainde lijf van me af te spoelen. Soms moet ik mijn ochtendroutine onderbreken omdat we gaan floaten in de zee. Voor diegene die nog niet bekend zijn met het floaten, je ligt op je rug met een lege fles onder je knieën drijf je in het water, totdat je het ijskoud hebt, bibberend, verkleumd en een beetje blauw begint aan te lopen, stap je na een klein uurtje, letterlijk vallend en strompelend, gedesoriënteerd uit het water. Maar het is zo heerlijk rustgevend en ontspannend.

Nu nog een week te gaan, tenminste als ik er nog ben na deze morgen. Ik ga namelijk zwemmen met walvishaaien, stond niet op mijn bucketlist, maar heb het er maar bijgeschreven. Als ik het overleef ga ik deze week verder werken aan mijn toekomstplannen, ga ik genieten van de zon, de zee en het strand, blijf fotograferen, oefen mijn Spaans, voer mooie en bijzondere gesprekken met mijn wonderlijke werkers, versier een Italiaan of een Spanjaard en koop een oude nostalgische Volkswagen bus T1.

Uiteindelijk zal ik toch een enkeltje naar huis moeten boeken, maar ik zal zeker terugkomen als het Mexico niet is dan is het wel een ander land waar ik onbevangen en nieuwsgierig met een open mind de wereld instap en mijn thuis mag noemen.

Door Nicole Keulen, Wonderlijke Werker sinds 2014

Diana Vermeij
diana.vermeij@gmail.com

Diana realiseerde zich tijdens haar corporate baan dat ze wel heel veel tijd en energie inruilde voor (veel) geld en dat dat haar niet echt gelukkiger maakte. Ze nam ontslag en begon voor zichzelf. Samen met Steven vertrok ze in 2011 uit Nederland en ze werkt nu vanuit Centraal Amerika als lifestyle coach en website ontwikkelaar.